Διατομή βραχύ χαλινού υπό τοπική αναισθησία τέμνεται και πλανίζονται τα υπολείμματα του χαλινού με laser έχοντας έτσι ένα λειτουργικό και αισθητικό αποτέλεσμα.

Ονομάζουμε όγκο, κάθε ανώμαλη ανάπτυξη κυττάρων που σχηματίζει ένα μόρφωμα, αλλά χρησιμοποιούμε και τον όρο νεόπλασμα (νέο + πλάσμα), ο οποίος σημαίνει το ίδιο πράγμα.  Ένα νεόπλασμα ή νεοπλασματικός όγκος, ή μόρφωμα, μπορεί να είναι είτε καλόηθες, είτε κακόηθες.

ΚΑΛΟΗΘΕΙΣ ΟΓΚΟΙ ΔΕΡΜΑΤΟΣ 

Με τον όρο καλοήθης χαρακτηρίζεται ένας όγκος που δεν μεθίσταται, δεν διηθεί και δεν διαιρείται αλόγιστα. Η μη μετάσταση ενός όγκου είναι συνήθως το χαρακτηριστικό που ενδιαφέρει κλινικά, λόγω της καλύτερης πρόγνωσης της νόσου. Στη κατηγορία αυτή ανήκουν σπίλοι - ελιές, σμηγματορροϊκές υπερκερατώσεις, λιπώματα, σμηγματογόνες κύστες, συριγγώματα, HPV, δερματοϊνώματα, που κάποιοι απ' αυτούς προοδευτικά αυξάνονται με την ηλικία και την έκθεση στην ακτινοβολία.

ΟΓΚΟΙ ΔΕΡΜΑΤΟΣ

Με τον όρο κακοήθεια αναφερόμαστε στους όγκους εκείνους που τα ανώμαλα κύτταρά τους διαιρούνται άνευ κάποιου ελέγχου, όπως γίνεται με τα φυσιολογικά κύτταρα, διηθούν και μεθίστανται. Όγκος με χαρακτηριστικά κακοήθειας, δηλαδή μετάσταση, διήθηση, αλόγιστη διαίρεση παθολογικών κυττάρων ονομάζεται Καρκίνος. Πάνω από 100 είδη καρκίνου είναι γνωστά σήμερα, αλλά στη συνείδηση του κοινού γίνονται αντιληπτά συνήθως ως ενιαία οντότητα. Οι μεταστάσεις γίνονται συνήθως μέσω του αίματος (αιματογενείς), μέσω της λέμφου (λεμφογενείς) ή κατά συνέχεια ιστών (σε γειτονικά όργανα-ιστούς).

Οι καρκίνοι του δέρματος είναι το βασικοκυτταρικό καρκίνωμα (ΒCC), το ακανθοκυταρρικό (SCC) καρκίνωμα και το κακοήθες μελάνωμα. Το BCC σπάνια μεθίσταται, το SCC μπορεί να κάνει μεταστάσεις βάσει του μεγέθους του και όταν αναπτύσσεται κοντά ή σε βλεννογόνους.

Η έγκαιρη διάγνωση και θεραπεία ενός κακοήθους όγκου (καρκίνου), πριν ακόμα αυτός αναπτύξει τα χαρακτηριστικά του μπορεί να προσδώσει τελείως διαφορετική πορεία και πρόγνωση.

ΔΙΑΓΝΩΣΗ

Η διάγνωση ενός όγκου σε πρώιμο στάδιο, παρά την πρόοδο της επιστήμης και των μέσων, παραμένει αίνιγμα προς επίλυση για τους εμπλεκόμενους επιστήμονες. Σημαντικά βήματα έχουν επιτευχθεί και πλήθος επιστημόνων εργάζονται προς αυτή την κατεύθυνση παγκοσμίως. Η κλινική εικόνα, η ιστολογία, οι απεικονιστικές μελέτες και ο εργαστηριακός έλεγχος είναι συνήθως τα εργαλεία για την διάγνωση ενός όγκου.

ΘΕΡΑΠΕΙΑ

Η θεραπεία βρίσκεται σε άμεση σχέση με την διάγνωση και σταδιοποίηση του όγκου, αλλά και την γενική κατάσταση του ασθενούς και με σεβασμό στην επιθυμία του ιδίου ή των οικείων του, σε περίπτωση ανικανότητας δικαιοπραξίας.

Η θεραπεία μπορεί να διαχωριστεί περαιτέρω σε θεραπευτική, παρηγορική και επικουρική. Με την έννοια θεραπευτική εννοούμε την θεραπεία που στόχο έχει να θεραπεύσει τον όγκο, αυξάνοντας κατά το μέγιστο το προσδόκιμο επιβίωσης, αλλά και την ποιότητα ζωής. Με τον όρο παρηγορική θεραπεία ορίζεται η φροντίδα των ασθενών, που δεν ανταποκρίνονται πλέον στην θεραπευτική αγωγή ή δεν επιδέχονται θεραπείας. Στόχος η καλύτερη δυνατή ποιότητα ζωής, συμπτωματική αντιμετώπιση των προβλημάτων που ανακύπτουν (πόνος, ναυτία κτλ), καθώς και η ψυχολογική υποστήριξη των ασθενών και των οικογενειών τους. Επικουρική ορίζεται η θεραπεία που χορηγείται σε απουσία μακροσκοπικών ενδείξεων μεταστάσεων σε ασθενείς που βρίσκονται σε κίνδυνο υποτροπής από μικρομεταστάσεις.

ΧΕΙΡΟΥΡΓΙΚΗ ΕΠΕΜΒΑΣΗ

Η έγκαιρη διάγνωση και η χειρουργική αφαίρεση έχουν σαν αποτέλεσμα την πλήρη ίαση του πάσχοντος με πολύ μικρά ποσοστά υποτροπής. Αυτό ισχύει και για το κακοήθες μελάνωμα, εφόσον διαγνωσθεί και αφαιρεθεί σωστά και άμεσα.

Η κάλυψη των ελλειμμάτων μετά την αφαίρεση γίνεται με κρημνούς και μοσχεύματα μερικού-ολικού πάχους.

Οι σπίλοι (κοινώς ελιές) είναι καλοήθεις αθροίσεις κυττάρων δερματικής προέλευσης με ποικίλα χαρακτηριστικά. Αν και οι περισσότεροι άνθρωποι αναγνωρίζουν ως σπίλους τους προερχόμενους από μελανοκύτταρα (μελανοκυτταρικοί σπίλοι), εντούτοις υπάρχουν και πολλές άλλες κατηγορίες.


Οι μελανοκυτταρικοί σπίλοι διακρίνονται στους συγγενείς και τους επίκτητους:

  • Οι συγγενείς υπάρχουν από τη γέννηση ή εμφανίζονται λίγο μετά και διακρίνονται σε μικρούς, μεσαίους και μεγάλους (με διάμετρο πάνω από 20 εκατοστά). Οι τελευταίοι είναι σχετικά επικίνδυνοι, καθώς υπάρχει μέτρια πιθανότητα για ανάπτυξη μελανώματος πάνω τους και θα πρέπει να αφαιρούνται από πλαστικούς χειρουργούς.
  • Οι επίκτητοι σπίλοι εμφανίζονται προοδευτικά κατά τη διάρκεια της ζωής, με αυξημένη συχνότητα μετά την εφηβεία, φθάνουν στο μέγιστο του αριθμού τους περίπου στην ηλικία των 40 ετών και στη συνέχεια αρχίζουν να φθίνουν, οπότε στην ηλικία των 70-80 οι γνήσιοι μελανοκυτταρικοί σπίλοι είναι ελάχιστοι.

Οι σπίλοι, πέρα από το αισθητικό θέμα που μπορεί να προκαλούν, λόγω εντόπισης και μεγέθους, έχουν μεγάλη σημασία, αφού συσχετίζονται με το μελάνωμα, έναν από τους πιο επικίνδυνους καρκίνους του σώματος. Το μελάνωμα, αν διαγνωστεί έγκαιρα και αφαιρεθεί άμεσα, ουσιαστικά θεραπεύεται. Αν όμως καθυστερήσει και προχωρήσει σε βάθος ή δώσει μεταστάσεις έχει κακή εξέλιξη, καθώς οι υπάρχουσες θεραπείες δεν μπορούν να το εμποδίσουν αποτελεσματικά.
Το μελάνωμα μπορεί να αναπτυχθεί πάνω σε έναν προϋπάρχοντα σπίλο ή να αρχίσει στο φυσιολογικό δέρμα. Σε κάθε περίπτωση στα αρχικά τουλάχιστον στάδια μπορεί να μοιάζει σαν κοινός σπίλος, οπότε έχει σημασία να μπορούμε να αναγνωρίζουμε κάποια στοιχεία που θα πρέπει να μας κινητοποιήσουν.

.

Φίμωση είναι η συγγενής ή επίκτητη στένωση του στομίου της ακροποσθίας (του δέρματος που καλύπτει τη βάλανο, κεφαλή του πέους), με συνέπεια αδυναμία αποκάλυψης της βαλάνου με έλξη της ακροποσθίας προς τη βάση του πέους.

Στην κανονική κατάσταση, αυτό πρέπει να είναι εφικτό στη διάρκεια του δεύτερου ή τρίτου έτους της ζωής. Στα παιδιά υπάρχει ο κίνδυνος εμφάνισης βαλανοποσθίτιδων, συνεπεία της αδυναμίας απομάκρυνσης του σμήγματος ή και ουρολοιμώξεων. Η πλέον ενδεδειγμένη εγχειρητική αποκατάσταση είναι η πλαστική της ακροποσθίας, που επιτρέπει την άνετη αποκάλυψη της βαλάνου, αλλά παράλληλα διατηρεί την ακροποσθία, που προστατεύει την βάλανο. Η περιτομή διενεργείται πλέον κυρίως για θρησκευτικούς λόγους.

Η φίμωση των ενηλίκων είναι μία σοβαρή κατάσταση που είναι αποτέλεσμα συχνών επεισοδίων ρωγμώδους βαλανοποσθίτιδας -σκληρού ατροφικού λειχήνα (αυτοάνοση δερματολογική νόσος). Διότι από την μία πλευρά είναι αδύνατη η αποκάλυψη της βαλάνου και από την άλλη, πέραν των πολλών κινδύνων αναπτύξεως καρκινωμάτων στο πέος μπορεί να συμβεί και η παραφίμωση, κατά την οποία το στενεμένο δέρμα και στην φάση στύσης κατέρχεται προς την στεφανιαία αύλακα της βαλάνου και λόγω του οιδήματος είναι αδύνατη σχεδόν η ανάταξη. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα τη νέκρωση του πέους, αν η κατάσταση αφεθεί χωρίς ανάταξη.

Κατά τη διαγνωστική προσέγγιση ενός προβλήματός ή κατάστασης, πολλές φορές είναι αναγκαία η λήψη ιστού και η πραγματοποίηση ιστολογικής εξέτασης (βιοψία).
Το τμήμα ιστού το λαμβάνει συνήθως ο θεράποντας ιατρός και το προωθεί στο παθολογοανατομικό εργαστήριο για την περαιτέρω επεξεργασία και εξέταση.

Γιατί είναι απαραίτητη αυτή η διαδικασία;

Παρά την εξέλιξη της τεχνολογίας των απεικονιστικών και εργαστηριακών εξετάσεων σε πολλές παθήσεις είναι αναγκαία η ιστολογική επιβεβαίωσή τους, ώστε να προχωρήσει ο θεράπων ιατρός στην κατάλληλη θεραπεία.

Ανάλογα με το μέγεθος του υλικού είναι αναγκαία η παραμονή του σε μονιμοποιητικό υλικό (συνήθως φορμόλη) για διάστημα που ποικίλει απο μερικές ώρες (μικρές βιοψίες πχ βιοψίες γαστρεντερικού) έως μερικές μέρες (μεγάλα εγχειρητικά παρασκευάσματα). 
Αφού το υλικό μονιμοποιηθεί είναι αναγκαία η μακροσκοπική εξέταση από τον ιατρό παθολογοανατόμο, η λήψη διαστάσεών του, η αναγνώριση πιθανόν παθολογικών ευρημάτων και η λήψη τομών αντιπροσωπευτικών της πιθανής παθολογίας. 

Περισσότερα Άρθρα...

 

ΩΡΑΡΙΟ  ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ

Δευτέρα - Τρίτη
Πέμπτη - Παρασκευή

09:00 - 21:00

Τετάρτη
09:30 - 21:30