Οι σπίλοι (κοινώς ελιές) είναι καλοήθεις αθροίσεις κυττάρων δερματικής προέλευσης με ποικίλα χαρακτηριστικά. Αν και οι περισσότεροι άνθρωποι αναγνωρίζουν ως σπίλους τους προερχόμενους από μελανοκύτταρα (μελανοκυτταρικοί σπίλοι), εντούτοις υπάρχουν και πολλές άλλες κατηγορίες.


Οι μελανοκυτταρικοί σπίλοι διακρίνονται στους συγγενείς και τους επίκτητους:

  • Οι συγγενείς υπάρχουν από τη γέννηση ή εμφανίζονται λίγο μετά και διακρίνονται σε μικρούς, μεσαίους και μεγάλους (με διάμετρο πάνω από 20 εκατοστά). Οι τελευταίοι είναι σχετικά επικίνδυνοι, καθώς υπάρχει μέτρια πιθανότητα για ανάπτυξη μελανώματος πάνω τους και θα πρέπει να αφαιρούνται από πλαστικούς χειρουργούς.
  • Οι επίκτητοι σπίλοι εμφανίζονται προοδευτικά κατά τη διάρκεια της ζωής, με αυξημένη συχνότητα μετά την εφηβεία, φθάνουν στο μέγιστο του αριθμού τους περίπου στην ηλικία των 40 ετών και στη συνέχεια αρχίζουν να φθίνουν, οπότε στην ηλικία των 70-80 οι γνήσιοι μελανοκυτταρικοί σπίλοι είναι ελάχιστοι.

Οι σπίλοι, πέρα από το αισθητικό θέμα που μπορεί να προκαλούν, λόγω εντόπισης και μεγέθους, έχουν μεγάλη σημασία, αφού συσχετίζονται με το μελάνωμα, έναν από τους πιο επικίνδυνους καρκίνους του σώματος. Το μελάνωμα, αν διαγνωστεί έγκαιρα και αφαιρεθεί άμεσα, ουσιαστικά θεραπεύεται. Αν όμως καθυστερήσει και προχωρήσει σε βάθος ή δώσει μεταστάσεις έχει κακή εξέλιξη, καθώς οι υπάρχουσες θεραπείες δεν μπορούν να το εμποδίσουν αποτελεσματικά.
Το μελάνωμα μπορεί να αναπτυχθεί πάνω σε έναν προϋπάρχοντα σπίλο ή να αρχίσει στο φυσιολογικό δέρμα. Σε κάθε περίπτωση στα αρχικά τουλάχιστον στάδια μπορεί να μοιάζει σαν κοινός σπίλος, οπότε έχει σημασία να μπορούμε να αναγνωρίζουμε κάποια στοιχεία που θα πρέπει να μας κινητοποιήσουν.

 

ΩΡΑΡΙΟ  ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ

Δευτέρα - Τρίτη
Πέμπτη - Παρασκευή

09:00 - 21:00

Τετάρτη
09:30 - 21:30